Η μικρασιατική καταστροφή

                         

SOS (3) για την Έκθεση Πανελλαδικές, Φροντιστήρια "Διαμαντή Τσεκούρα" Συκιές Νεάπολη Θεσσαλονίκης ΣΥΝΕΧΩΣ και ΠΑΝΤΑ δίπλα στον μαθητή ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ 2310 610 920

Η Προσφυγιά ΤΟΤΕ και ΤΩΡΑ

Όταν η γιαγιά μου, από την πλευρά της μάνας μου, μου διηγόταν την ιστορία του ξεριζωμού, δεν μπορούσαν να πιστέψω ότι είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να έχει περάσει τόση δυστυχία και να βρει ξανά το κουράγιο να φτιάξει τη ζωή του. Η γιαγιά μου από την Πόλη, ο παππούς από την Προύσσα, έφτασαν κυριολεκτικά μόνο με τα ρούχα που είχαν στην Ελλάδα αφήνοντας πίσω τους περιουσίες, χαμένους συγγενείς και μια ιστορία 2500 χρόνων.

Όμως, πρόκοψαν. Ρίζωσαν εδώ, δούλεψαν, έφτιαξαν βιος και 5 παιδιά και έζησαν μέχρι τα βαθειά γεράματά τους έχοντας τη χαρά να δουν εγγόνια και δισέγγονα.
Βέβαια, η τελευταία σελίδα της ιστορίας της γιαγιάς είχε happy end καθώς έκλεινε με το πώς γνώρισε τον παππού κι ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά. Αλλά η ιστορία των εγγονιών της είχε άλλη συνέχεια. Μετά τον ξεριζωμό του 1922, ένας άλλος ξεριζωμός, χωρίς πόλεμο αυτή τη φορά, αλλά με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής, έστειλε την αγαπημένη μου ξαδέλφη από τη δεκαετία του ’70, στη Γερμανία. Και σήμερα, η νέα γενιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα εκείνων των ξεριζωμένων, ετοιμάζονται πάλι να φύγουν στην Αμερική, την Αυστραλία, την Ευρώπη, γιατί για ακόμα μια φορά η Ελλάδα, τα παιδιά της, άλλα τα «τρώει» κι άλλα τα διώχνει.
Τώρα, η χαμένη πατρίδα είναι η ίδια η Ελλάδα. Θα ξαναγυρίσουν ποτέ; Ή μήπως αυτό το ταξίδι, που το κάνουν χωρίς να το θέλουν, θα είναι ένας νέος ξεριζωμός και θα διηγούνται στα δικά τους εγγόνια, εκεί γύρω στο 2060 για την εποχή που οι ίδιοι οι Έλληνες κατάστρεψαν την χώρα τους και αναγκάστηκαν να φύγουν για να γλιτώσουν από την πείνα και τη φτώχια;
Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι όσοι μείναμε εδώ, έχουμε πάρει την απόφαση να σταματήσει η ιστορία με τις χαμένες πατρίδες. Να, λοιπόν γιατί σηκώθηκα πριν 6 μήνες και είπα «φτάνει πια»! Να γιατί φώναξα δυνατά «δεν πάει άλλο, ελάτε όσοι αισθάνεστε τον κίνδυνο, όλοι εσείς οι μέχρι χθές αμήχανοι. Ελάτε, πάμε να τραβήξουμε μπροστά, να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην ζωή, εδώ, σ’ αυτή τη χώρα που λατρεύουμε, όσο κι αν μας ματώνει.
Και βρέθηκε ο πρώτος που ακολούθησε, και μετά ο δεύτερος και γίναμε 100 και 1000 και 100.000 και σήμερα διεκδικούμε αυτό που δεν έγινε ποτέ πριν! Να αλλάξουμε την Ελλάδα!

Φτάνει πια! Όχι άλλες χαμένες πατρίδες! Αυτή δεν θα την αφήσουμε να χαθεί, γιατί είναι η τελευταία που μας απόμεινε. Εμείς, οι πολίτες, οι εργαζόμενοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι Έλληνες του μόχθου και της αξιοπρέπειας, κι ακόμα περισσότερο όσοι κουβαλάμε στα γονίδιά μας την πίκρα του ξεριζωμού, λέμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ στο σάπιο πολιτικό σύστημα που το μόνο που ξέρει να «παράγει» είναι εθνικές τραγωδίες και εξευτελισμούς! Εδώ θα μείνουμε – το πήραμε απόφαση. Και ενώνουμε τα χέρια και τις ψυχές μας, για να κάνουμε ξανά την Ελλάδα χώρα δημιουργίας: αγαθών, ιδεών, πολιτισμού, αξιοπρέπειας.

Άρθρο του Μικρασιάτη
Θάνου Τζήμερου

Επίσης
Α. SOS (2) για Έκθεση:
                       http://tsekuras-frontistiria.blogspot.com/2012/05/blog-post.html

Β. SOS (1) για Έκθεση
                       http://tsekuras-frontistiria.blogspot.com/2012/05/sos.html

           

Το Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

'Ενα από τα ζητήματα που στοιχειώνουν τις σχέσεις της σύγχρονης Τουρκίας με τον σύγχρονο κόσμο είναι η ανάμνηση της ακραίας εθνικιστικής πολιτικής και των τεχνικών γενοκτονίας που επέλεξαν οι Νεότουρκοι, ως μηχανισμό μετατροπής της πολυεθνικής προνεοτερικής ισλαμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε τουρκικό έθνος-κράτος.

Οι χριστιανικές κοινότητες των Ελλήνων της Ανατολής, των Αρμενίων, των Ασσυροχαλδαίων, των Αραμαίων θα βιώσουν με τον πλέον δραματικό τρόπο την πολιτική ενός ακραίου εθνικιστικού, μιλιταριστικού κινήματος. Το γνωστότερο επεισόδιο αυτής της ιστορικής διαδικασίας είναι η γενοκτονία των Αρμενίων. Μέσα στα όρια της αυταρχικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι υπήρξαν μια ομάδα που ανέπτυξε έντονα την εθνική της ταυτότητα και διατύπωσε τους πολιτικούς της στόχους. Παράλληλα όμως, επηρεάστηκαν και συνδέθηκαν με διεθνή κέντρα που επιζητούσαν την καταστροφή της Αυτοκρατορίας. Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα φάνηκε ότι η συμμαχία με τους Ρώσους -οι οποίοι συγκροτούσαν μια νέα ανερχόμενη δύναμη η οποία είχε ήδη κατακτήσει τον Καύκασο- θα έδινε τέλος στην αρμενική εθνική περιπέτεια. Ο σκληρός ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων (Βρετανία, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία) τα χρόνια 1894-1896 και η κυριαρχία του τυραννικού σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ -τον οποίο ο Γλάδστον αποκάλεσε «Ο Μέγας Δολοφόνος»- οδήγησε στην πρώτη μεγάλη σφαγή του αρμενικού λαού με 300.000 θύματα. Ο Αβδούλ Χαμίτ πίστευε ότι «ο καλύτερος τρόπος να τελειώνουμε με το Αρμενικό Ζήτημα είναι να τελειώνουμε με τους Αρμένιους». Με τον τρόπο αυτό, το Αρμενικό Ζήτημα αναβαθμίζεται και καταγράφεται από τα πρώτα στη διπλωματική ατζέντα. Ηδη όμως, οι Γερμανοί ανακηρύσσονται υπέρτατοι προστάτες του μουσουλμανικού κόσμου και του χαλιφάτου που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη. Ο δρόμος του μεταξιού, που στη σύγχρονη εποχή σημαίνει πετρέλαιο και πλούσιες πρώτες ύλες, διεκδικείται σκληρά. Οι περιοχές των Αρμενίων, όπως και των Ελλήνων της Ιωνίας και του Πόντου, βρίσκονται πάνω σ' αυτό τον δρόμο. Στο θολό πολιτικό περιβάλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σύντομα κυριάρχησαν οι αυθεντικοί εθνικιστές: οι Νεότουρκοι. Ο τουρκικός εθνικισμός, με κέντρο δράσης του την οθωμανική Θεσσαλονίκη, έλαβε τις αποφάσεις του σε νεοτουρκικό Συνέδριο το 1911. Το Συνέδριο αυτό προέβλεπε την επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξόντωση των γηγενών χριστιανικών εθνοτήτων. Για τους Νεότουρκους το πρόβλημα ήταν απλό: «Ή η πατρίδα των άλλων θα γίνει δική μας πατρίδα, και μάλιστα σύντομα, ή δεν θα υπάρχει πλέον πατρίδα για μας». Τον Οκτώβριο του 1911 οι Νεότουρκοι -ως κυβέρνηση της χώρας- είχαν αποφασίσει σε συνέδριό τους την εξόντωση των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων και τη βίαιη τουρκοποίηση των -πολυεθνοτικής καταγωγής- μουσουλμανικών πληθυσμών. Η απόφαση όριζε με σαφήνεια τις νέες κατευθύνσεις που αναιρούσαν πλήρως την παλιότερη πολιτική της σχετικής ανοχής. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στη θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Το παραγνωρισμένο αυτό Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισε το 1914 κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και ολοκληρώθηκε το 1924 με την περάτωση της ανταλλαγής των πληθυσμών, αποτέλεσμα της αναθεωρητικής Συνθήκης της Λωζάννης. Θύματα ήταν οι περισσότερες γηγενείς χριστιανικές ομάδες, πλην των λεγόμενων Φραγκολεβαντίνων και των ελάχιστων τουρκοορθόδοξων της Καππαδοκίας.

Οι μονοφυσίτες (Αρμένιοι, Ασσύριοι και λίγοι Κούρδοι), οι ορθόδοξοι (Ελληνες στον Πόντο, την Ιωνία, την Καππαδοκία και την Ανατολική Θράκη, καθώς και Αραβες Σύροι στον οθωμανικό Νότο), οι προτεστάντες (Αρμένιοι και Ελληνες) και οι καθολικοί (Αρμένιοι και Αραβες) ανέρχονταν σε 4 εκατ., περίπου. Μετά το τέλος της μεγάλης ανθρωποσφαγής, λίγες μόνο δεκάδες χιλιάδες παρέμειναν στα πατρικά τους εδάφη.

Οι Ελληνες που εξοντώθηκαν την περίοδο αυτή πιθανόν να ανέρχονται σε 1 εκατ. άτομα. Συμβολικό τέλος της διαδικασίας αυτής θα είναι η καταστροφή της Σμύρνης από τα κεμαλικά στρατεύματα στις αρχές Σεπτεμβρίου του '22.

Με έναν πρωτοφανή τρόπο για τη σύγχρονη εποχή, ο Μουσταφά Κεμάλ πασά -που αργότερα οι Τούρκοι θα τον αναγνωρίσουν ως γεννήτορά τους (Ατατούρκ)- θα γιορτάσει τη νίκη του με τη σφαγή του άμαχου χριστιανικού πληθυσμού και την πυρπόληση της πόλης, έχοντας και πάλι ως πρώτο στόχο τους Αρμένιους της Σμύρνης. Με το Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών ολοκληρώθηκε η διαδικασία διαμόρφωσης του σύγχρονου τουρκικού έθνους-κράτους, το οποίο θα ιδρυθεί τυπικά το 1923. Στην Ελλάδα θα καταφύγουν περίπου ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες. Σύμφωνα με τις αρμενικές πηγές, από τους 2.026.000 Αρμένιους που ζούσαν πριν από το 1914 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εξοντώθηκαν 1,5 εκατ., ενώ οι Ελληνες της Ανατολής (Ιωνία, Πόντος, Καππαδοκία, Ανατολική Θράκη) είχαν περίπου ένα εκατομμύριο νεκρούς. Η συμπεριφορά της Ελλάδας απέναντι στα ιστορικά εκείνα γεγονότα είναι αμφιλεγόμενη. Παρ' ότι αναγνώρισε τόσο τη γενοκτονία των Αρμενίων όσο και τις γενοκτονίες των ελληνικών πληθυσμών στον Πόντο αλλά και σ' όλη τη Μικρά Ασία και θέσπισε και δύο επίσημες Ημέρες Μνήμης (19 Μαΐου και 14 Σεπτεμβρίου), εν τούτοις δεν φαίνεται να θεωρεί την ιστορική εμπειρία των Ελλήνων της Ανατολής ως μέρος της εθνικής ιστορίας. Η άρνηση των γεγονότων, που φτάνει μέχρι την αιτιολόγηση και τον εγκωμιασμό της πολιτικής γενοκτονιών που άσκησαν οι Νεότουρκοι και ολοκλήρωσαν οι κεμαλικοί, φαίνεται να εκφράζει ένα μεγάλο μέρος της κρατικής γραφειοκρατίας και των νεοελλήνων ιστορικών.

Ετσι ερμηνεύεται η διαρκής υποβάθμιση των προσπαθειών για αναγνώριση των γενοκτονιών που υπέστησαν οι χριστιανικοί λαοί από τον εθνικισμό.

Ημέρα μνήμης Αρμενικής Γενοκτονίας 24 Απρίλη ( 24η Απρίλη του 1915)
Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών Αρμενίων ήταν από 600.000 ως 800.000, ενώ Δυτικές και Αρμενικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των σφαγιασθέντων στο 1.500.000


Ημέρα μνήμης Γενοκτονίας Ποντίων  19 Μάη

                                Newspaper published by Τhe Scotsman on July 20th 1915


Εφημερίδα "Ελευθεροτυπία 23 Απρίλη 2010
Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ
Ιστορικού

Θεσσαλονίκη Συκιές Νεάπολη, Πάσχα 2012: Μια Ιστορική προσέγγιση για τους μαθητές των ανώτερων τάξεων του Δημοτικού σχολείου και του Γυμνασίου

Ιωνία: Μια διαφορετική ιστορική προσέγγιση για τους μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου

του Κων/νου Θώδη , συγγραφέα – εκπαιδευτικού

“ Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν , είναι σαν να σβήνεις κι ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον… ” Γιώργος Σεφέρης

Οι πρώτες μεταναστεύσεις πληθυσμών από τον Ελλαδικό χώρο προς τα παράλια της Μικράς Ασίας άρχισαν από τα μέσα του 11ου ως και τον 9ο αι. π.Χ. Έλληνες από τη ΒΑ Πελοπόννησο , την Αττική και την Εύβοια μετακινήθηκαν στη Σάμο , τη Χίο και τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια .

Ολόκληρη η δυτική παραλία της Μικράς Ασίας ονομάστηκε Ιωνία . Εκεί δημιουργήθηκαν και οι πρώτες πόλεις – κράτη . Στην Ιωνία , κατά τον Α’ Ελληνικό αποικισμό ιδρύθηκε η Ιωνική Δωδεκάπολη . Σ ‘ αυτή συμμετέχουν η Μίλητος , η Μυούντα , η Πριήνη , η Έφεσος , η Τέως , η Κολοφώνα , οι Ερυθρές, οι Κλαζομενές , η Φώκαια , η Σάμος και η Χίος .

Αργότερα προστέθηκε και η Σμύρνη . Οι πόλεις αυτές ίδρυσαν την Ιωνική Συμπολιτεία , το Κοινό των Ιώνων , μια oμοσπονδία από ανεξάρτητες , αυτόνομες και οικονομικά ισχυρές πόλεις – κράτη που κάθε μια είχε τους εκπροσώπους της βουλευτές . Ο χαρακτήρας της ομοσπονδίας ήταν θρησκευτικός και εμπορικός .

Κέντρο της ήταν το Πανιώνιο , στο ακρωτήριο της Μυκάλης . Εκεί υπήρχε το Ιερό του Ελικώνιου Ποσειδώνα , όπου οι Ίωνες τελούσαν τις ετήσιες γιορτές και σπονδές τους . Η Ιωνία γη ήταν εύφορη. Τα λιμάνια της έσφιζαν από ζωή . Οι ανάγκες για εισαγωγή πρώτων υλών τους ώθησαν στην ίδρυση αποικιών, κυρίως στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας.

Οι κάτοικοι της Ιωνίας προσέδιδαν μεγάλη σημασία στην κοινωνική ζωή. Αυτό φαίνεται έκδηλα στα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα των πόλεών τους . Ανέπτυξαν τη φιλοσοφία , την επιστήμη , τον αρχιτεκτονικό ρυθμό - με τη λεπτότητα , την αρμονία και την καλαισθησία - την πολεοδομία , το ιωνικό ποιητικό μέτρο , τη ρητορεία , τη γεωγραφία , την ιστοριογραφία , την ιωνική διάλεκτο , την ποίηση , το θέατρο και τη δημοκρατία .

Η ισχυρή οικονομία , της επέτρεψε από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής της να κόβει νομίσματα από ήλεκτρο και άργυρο . Τα πρώτα νομίσματα στην αρχαία Ελλάδα κόπηκαν τον 7ο αι . π.Χ στη Μικρά Ασία .

Οι Ίωνες φημίζονταν για την εργατικότητα , την ευστροφία του νου , την αγάπη προς τα ταξίδια , την πνευματικότητα , την κοινωνικότητα , την καλλιτεχνική και εμπορική τους φύση .

Την Ιωνική διάλεκτο μιλούσαν εκτός από την Ιωνική δωδεκάπολη , στην Εύβοια , τις Κυκλάδες και τις πολυάριθμες αποικίες των Ιώνων . Η Ιωνική γλώσσα είναι η γλώσσα της επικής ποίησης . Το Ομηρικό ιδίωμα έχει ως βάση του την Ιωνική , η οποία εμπλουτίζεται με στοιχεία από την Αιολική και την Αττική διάλεκτο . Είναι η διάλεκτος της λυρικής ποίησης – Αρχίλοχος , Τυρταίος , Σόλων , Θέογνις , Καλλίνος κ.ά. - και της ιστοριογραφίας . Στην Ιωνική γράφουν ο Εκαταίος ο Μιλήσιος και ο Ηρόδοτος . Επίσης οι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Εμπεδοκλής , Παρμενίδης και Ξενοφάνης .

Η γειτνίαση με τις μεγάλες ανατολικές αυτοκρατορίες – Λυδία , Φρυγία και Περσία – ενθάρρυνε συμπεριφορές στην Ιωνία που σύμφωνα με τον Ξενοφάνη τον Κολοφώνιο «…οι συμπολίτες του επιδίδονταν σε ανούσια πολυτέλεια εξαιτίας της επαφής τους με τους Λυδούς , ενώ συνήθιζαν να πηγαίνουν στην αγορά με πορφυρά ενδύματα , καλοχτενισμένοι και αλειμμένοι με αρώματα …»

Συκιές Νεάπολη Θεσσαλονίκης: Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός για παιδιά και νέους από την Ενωση Σμυρναίων

Mε αφορμή τη συμπλήρωση 90 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922 – 2012),

η ΄Ενωσις Σμυρναίων

αναγνωρίζοντας την ανθρωποπλαστική δύναμη της λογοτεχνίας και γνωρίζοντας ότι η λογοτεχνία επηρεάζει τη σκέψη του ανθρώπου, κυρίως δε του νέου, προσπαθεί να αναδείξει μέσα από το γραπτό λόγο την προσωπικότητα του

εθνο-ιερομάρτυρα Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.

Για το σκοπό δε αυτό προκηρύσσει Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό για τη συγγραφή μυθιστορημάτων για παιδιά και νέους με θέμα τη ζωή, το έργο και το μαρτύριο του τελευταίου Ιεράρχη της Σμύρνης.

 Οι συγγραφείς από την Ελλάδα και την Κύπρο που θα λάβουν μέρος στο διαγωνισμό καλούνται με τη σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας, την πλοκή, το ύφος, το λεξιλόγιο, και τους χαρακτήρες να γνωρίσουν στα Ελληνόπουλα μια μεγάλη μορφή του νεότερου Ελληνισμού, εκείνη του

Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου Καλαφάτη.

 Τα επιμέρους βραβεία του διαγωνισμού είναι τα εξής:

Μυθιστόρημα για παιδιά 9–12 ετών (60 – 80 σελίδες) Βραβείο 500 ευρώ.

Μυθιστόρημα για νέους13–18 ετών (80 – 120 σελίδες) Βραβείο 800 ευρώ.

 Όροι διαγωνισμού

1. Τα έργα υποβάλλονται σε 3 δακτυλογραφημένα αντίτυπα με μέγεθος γραμμάτων 12΄΄, εντός φακέλου στον οποίο απαραιτήτως θα αναγράφεται σε ποιον από τους δύο διαγωνισμούς συμμετέχει ο υποψήφιος.

2. Στο εξώφυλλο κάθε έργου θα αναγράφεται με κεφαλαία γράμματα το ψευδώνυμο του συγγραφέα. Σε χωριστό μικρότερο φάκελο, αδιαφανή και καλά κλεισμένο, θα βρίσκονται τα στοιχεία του συγγραφέα (όνομα, επώνυμο, ταχυδρ. δ/νση, τηλέφωνο, e-mail).

΄Εργα που υποβάλλονται κατά παράβαση του όρου αυτού αποκλείονται από το διαγωνισμό. Ο φάκελος ανοίγεται από την Επιτροπή Κρίσεως μόνο σε περίπτωση διάκρισης του έργου. Κάθε διαγωνιζόμενος έχει δικαίωμα συμμετοχής σε μια και μόνο κατηγορία.

 3. Δεν μπορούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό: α) Συγγραφείς που έχουν διακριθεί ή δημοσιευτεί κείμενα τους σε άλλο διαγωνισμό για το ίδιο θέμα είτε στην Ελλάδα είτε στην Κύπρο. β) Τα μέλη των κριτικών επιτροπών. γ) Τα μέλη του Δ.Σ. της Ενώσεως Σμυρναίων.

4. Τα υποβαλλόμενα έργα πρέπει να αποσταλούν επί συστάσει ή να κατατεθούν επί αποδείξει στα γραφεία της

Ενώσεως Σμυρναίων (οδός Σκουφά 71α και Μασσαλίας, 10680 Αθήνα)

από Δευτέρα έως Παρασκευή, ώρες 10.00 έως 13.00, το αργότερο έως 30 Σεπτεμβρίου 2012 και θα αξιολογηθούν από ειδική επιτροπή.

 6. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μέχρι το τέλος του 2012 και τα βραβεία θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή η οποία θα γίνει γνωστή με την ίδια ανακοίνωση.

To Διοικητικό Συμβούλιο της Ενώσεως Σμυρναίων/ 7η Φεβ. 2012